حالو هواي نوشتن قديم رو فراموش کردم!شايد چون ديگه اون مسافر قديم نيستم!شايد!
تغيير و تحولات اون‏قدر زياد شده که منم داره با خودش مي‏بره...انگار هزار چهره بودنِ آدمام،داره جهاني مي‏شه!خوب بالاخره آخرالزمونه ديگه...
ما آدما هميشه احساس نقص مي‏کنيم!هميشه دنبال به‏تر مي‏گرديم...هميشه يه چيزي اون تهِ دلمون بالا و پايين مي‏پره(هموني که خودت _آخدا _برامون نشون گذاشتي)...
...هموني که خودت نشون به نشونش،برامون آروم و قرار نذاشتي؛
به قول استاد حتي آدماي مادي‏گرا نه فقط به خاطر لذت گناه و بي قيدي و...رو به کاراي هر چي نفس گفت!ميارن بلکه دردي تو وجودشونه که جوابشو ندارن بدن،پيدام نمي‏کنن _شايدم کسي نيست جواب بده؟!؟_ بايد يه جور فرار کنن؛اما فرار از چي...فرار از اون درد!دردِ چي؟درد فهميدن يا نفهميدن؟
باورم نمي‏شه،بعضي وقتا خودمم دنبال يه راه فرار مي‏گردم..يه چيزايي داره جهاني‏ مي‏شه!اما نه مادي‏گرايي بلکه درد.
مي‏گن بي‏خيالي خيلي بده!مي‏گن آدم بي‏خيال يه آدم مردس،يه آدم خودخواهه،يه آدم يخِ دوست نداشتنيه،بي روحه،چه مي‏دونم مي‏گن ديگه!
مونده بي‏خيالو چي تعرف کنن،اگه خيالاتِ! اين ملتِ رو به جهاني شدنو در نظر بگيرم،بايد اينطور تعريف کنم و بگم که:
به نظر من آدماي بي‏خيال باحال‏ترين آدماي رو کره‏ي زمينن!